برای کسی نمی نویسم . حالا دیگر آنقدر این قهوه ی مانده تلخ شده ، که فقط به مزاج خودم بسازد و بس !
کوک می زنم،یکی زیر، یکی رو ! نه ، اینجا دلی نشکسته ! فقط آنقدر انگشت چرخاندم تا ته دلم را ببینم که پاره شده. وگرنه اوضاع مرتب است.
چشم هایم را شسته ام و به درخت آویزان کرده ام تا خشک شود . دست هایم تازه از بی حسی خارج شده و می تواند لطافت ماه را از پشت شیشه لمس کند.
یک جفت کفش نو خریده ام ، برای همین نگران پاهایم نیستم...گفته بودم این جاده ها تمامی ندارد.
حالا فقط کمی مانده تا دل پاره ام را کوک بزنم . دلم که کوک شد...راه می افتم.