آفتاب را پهن می کنم روی چشمان خیسم ، منتظر می مانم خشک شوند و حروف را از نو هجی می کنم . شاید مردم این قبیله زبان مرا نمی فهمند که دائم بدرقه ام می کنند جاده تنهایی را مسافر شوم ! من که چیز زیادی نخواستم !... فقط گفتم این کاغذ مچاله را برایم تعبیر کنید ...خواب های ساده ام را نوشته ام تا گم نشود.
ببخشید ! تمام این آسمان برای شما . تمام راه های بی ته دریا هم ارزانی شما که چیزی از خیسی باران نمی فهمید.
چشمانم که خشک شد ، خواب های مچاله ام را بر می دارم و می روم . حتما جایی ، کسی هست تا این کاغذ مچاله را بخواند.