برای راحله خوبم ! دوست بی راه رفتن ها و بی چرا آمدن های من....

من مجبور به باور بی دلیل این دقیقه ام که تو بی مرور روزهای آفتابی ، پیشواز ابری عقیم در آسمان دلتنگی ات رفته ای...با چتری از امید و شکوفه های تشنه.
می دانم که تو باران ها را به پیاله های شکسته بخشیدی و آفتاب را به جزامیان تنها...اما عزیز بیقرار من ! اعتصاب عقربه ها ، زمان را از حرکت باز نمی دارد...روزهای آفتابی را مرور کن.
به قول فروغ ، خودت و خودم...فراموش نکنیم ، پشت این پنجره یک نامعلوم/ نگران من

 
ایستاده ام تا زمان لنگ لنگان از برابرم بگذرد تا در نمی دانم کجای خاطره هایی که رنگ حسرت به خود می گیرند ، ماندگار شوم . فقط یادت باشد وقت رفتنت و ماندنم ، اشک هایم را بیاور ، لبخند هایم را پس بده و عشقم را بازگردان.

یک نفر اینجا دلش گرفته
آ ر ا م
        آ ر ا م
خفه می شود
چه اهمیتی دارد...

به یاد آن روز گرم تابستان...

...در مکث ناگهان من ، ما با هم یکی شدیم ، خیس از اشتیاق پر طلاطم نگاهی که دنبال گرهی می گشت... من در خیال غوطه خوردن در موج مهتابی که در آبی آسمان گم می شد ، تو در خیال افتادن در سراشیبی تند رو به رویای ماه !
حالا...نه تو به رویای ماه رسیدی ، نه من به آبی آسمان . از خیسی آن روز گرم پر اشتیاق برای من دلتنگی "ما " شدن ماند و برای تو حسرت !
من بی آنکه زندگی ترک بردارد باور کردم تو هیچ وقت عاشق نمی شوی ! و تو بی آنکه بدانی همیشه قدم هایی برای برداشتن هست از عشقم گذشتی !
حالا جاده های بلاتکلیف مرا دور می زنند و از تو می گذرند...

تا آفتاب روی ابر دراز می کشد ، قبل از اینکه خواب باران ببینم...کناره راه دنیا می نشینم و برای همه آب های مرده ، آمرزش می طلبم ! شاید مرداب ها رستگار شوند....