...در مکث ناگهان من ، ما با هم یکی شدیم ، خیس از اشتیاق پر طلاطم نگاهی که دنبال گرهی می گشت... من در خیال غوطه خوردن در موج مهتابی که در آبی آسمان گم می شد ، تو در خیال افتادن در سراشیبی تند رو به رویای ماه !
حالا...نه تو به رویای ماه رسیدی ، نه من به آبی آسمان . از خیسی آن روز گرم پر اشتیاق برای من دلتنگی "ما " شدن ماند و برای تو حسرت !
من بی آنکه زندگی ترک بردارد باور کردم تو هیچ وقت عاشق نمی شوی ! و تو بی آنکه بدانی همیشه قدم هایی برای برداشتن هست از عشقم گذشتی !
حالا جاده های بلاتکلیف مرا دور می زنند و از تو می گذرند...