باز می گردم از میان مردمان بی چتر در خواب های خیس ؛ با حرف های کسی نگفته .

بگذار همین جای هیچ کس نیست بگویم از هیچ دستی گرما به دستم نمی رسد...
من خوب می دانم آینده به گذشته بدهکار نیست ، اما تکلیف دلتنگی های من چه می شود ؟
من خوب می دانم شب بلند است تا ماه ، اما تکلیف ماه نا تمام من چه می شود ؟

من که می دانم راه ها به گم شدگی های انگار همیشه می رود ، اما تکلیف راه های نرفته سفر من چه می شود ؟
من که می دانم غربت یعنی هر چه می خواهی باش ، اما تکلیف میل من به دوست داشتن چه
می شود ؟
غربت را از من بگیر و روانه راه نرفته ام کن ، شاید قدم هایم زیر نور ماه ، دلتنگی رویاهای خیسش را به رسم باران به خاک بسپارد و عاشق شود.