...پا می گذارم روی تن آدمیان...کودکان ، قدیسان ، گناهکاران...دست ها ، پاها ، شاید روی حلقوم بریده شده یا بر لبی بوسیده و نبوسیده...
باد نفس می کشد و بوی تن هزاران نعش در دهانم طعم گس و تلخ می دهد...مزه مزه اش می کنم ! من حتی بوی تعفن تنت را هم می شناسم.کنار تو که خوابیده ای می نشینم...تو که رفتی...بی آنکه من بخواهم...تو که خواستی بی آن که من بخواهم...تو که خوابیدی بی آن که من بخوا...
بگو چند نفر پیش از رسیدن من روی دستان بزرگت پا گذاشتند ؟ پای چند نفر در گودی چشمانت فرو رفت؟چند نفر تنت را لگد مال کردند؟ دیر آمدم...ببخش.
قدم هایم مسافت را گم کرده بود.تو که خوب می دانی وقتی کوچه ها با چشمان هرزه تنت را می کاوند و سنگفرش خیابان ها قدم هایت را می بلعند...مسافت عین حماقت است.
تو که همه جا...حتی در شادی جشن ات مرا میهمان کردی...حالا این بار...اینجا...تنها رفتی بی آنکه حتی خوابم را تعبیر کنی؟!
باران می بارد و هی گونه های من و مزار تو را می شوید و من از تمام تو تنها نامت را میان سفره سیاه سنگ می بینم...