شب بوي شب

فراموشی پس از زخم، زخم پس از فراموشی...این همه‌ی روزگار ما بود

ميوه بر شاخه شدم
                             سنگ پاره در کف کودک.
طلسم معجزتی
مگر پناه دهد از گزند خويشتن ام
چنين که
            دست تطاول به خود گشاده
                                                 من ام !
...چنان کن که مجالی اندکک را در خور است ،
که تبر دار واقعه را
                           ديگر
دست خسته
                 به فرمان
                             نيست.

نوشته شده توسط شب بو در 0 قبل از ظهر |  لینک ثابت