رفته بودم جایی میان راه‌های نیامده بمانم و فراموش کنم این تو بودی که چسبیده بودی به راه‌های بی ته دنیا و کفش‌هایت نذر نرسیدن داشت همیشه.رفتم...ماندم...کندم و برگشتم.می‌دانی که درها باز می‌شوند تا بسته شوند...بسته می‌شوند تا باز شوند.رفته‌ها می‌روند تا بازگردند و آمده‌ها می‌آیند تا بروند.دست من و تو نیست که دایم یادآوری‌ام می‌کنی ذکر باران بگویم که عشق بیاید و بماند یا من بروم و نیایم!

گیرم من جاده نگاه من به خاکی زد...گیرم تو نفهمیدی بغض من کجای این آوار ناگهانی خاطرات مکث کرد...گیرم من تو را نفهمیدم و تو مرا....ما که طعم رنگ بنفش را در مه شبانگاهی شب‌های زمستانی خوب می‌شناسیم.

همین کافی است تا به روی من نیاوری دیوار من این نیست که شب‌ها رو به آن می‌خوابم و با نگاهم هر روز یادگاری لای جرزهایش می نویسم.

همین کافی است تا به روی تو نیاورم مجالی برای حضورت نیست...

من ایستاده ام . همه راه را روی خاک خزیدم تا خورشید اول روی تو بتابد
حالا می ایستم و تو را خاک می کنم.

تو اگر در قلبت ، جایی برای ماندن دیدی مرا از هم خوابگی این سرما رها کن . نهراس ! آغوشت را نمی گیرم . قلبت را تمام نمی کنم . چشمانت را نمی بندم . من به بوسه ای کوچک ، نوازشی کوتاه یا نگاهی از تو دلخوشم. من که پیشتر گفته بودم ...دلخوشی های من کوچک است.

بیا و فقط جایی در گمشدن هایم ، بمان . تو بخواب ! من خیال می کنم بیداری . تو چشم هایت را ببند ! من خیال می کنم خیره در چشم منی . تو سکوت کن ! من خیال می کنم مشق عشق می کنی... توبیا ! فقط خیال هایم را پاک نکن.