گل شب بو

تلخ ترین قهوه ات را مهمانم کن. همین جای رو به هیچ دنیا که با روزی می آید و با شبی باز می گردد. نگه دار  گهواره زمان را که در رفت و آمد میان روز و شب گیج و مبهوت ماندگاری ست. بیا بنشین کنارم. بیا،...تا با لهجه بارانی ام برایت از این رفت و آمد بی تو بگویم. بیا تا بگویم این همه آوار ناگهان غم، از کجا روی کودک زندگی ام خیمه زد. بیا تا بگویم چطور این غم که روزی آوار شد، امروز پناهم شده

نیازی به این همه گم کردن نبود تا جایی میان روزهای تازه از راه رسیده، ببینم همانم که بودم. می دانم، قائده بازی هیچگاه عوض نخواهد شد. گمان می کردم رفتن، دور و دیرم می کند. اما همیشه این رفتن بود که مرا به تو می رساند.

حالا بعد این همه رفتن و رسیدن و تمام شدن، هنوز طعم نگاه آشفته ات خاطرم مانده. هنوز جا مانده ام میان تو و دیوار و نفس های ترسیده ام.  جا مانده ام همان جای نمی دانم کجا، میان پرهیزهای عاشقانه ام، میان پیاده روی های طولانی مان، زیر باران. جا مانده دستانم بین دست های نرم تو در خداحافظی ناتمام مان.

من تمام مدت پشت این پیچ نشسته بودم و گمان می کردم، راه رفتن را می روم....قرار بود باد را به باد گره بزنم بلکه به تن خیست برسم...دلم در دست باد رفت.

همه چیز

می ترسم

دور و دیر به نظرم می آید زندگی به شیوه عادت. عادت مردمان از یاد رفته ای که تنها تکرار دمادم نفس هایشان است، نماد زنده بودنشان؛ با عادت های ساده ای چون لبخند زدنی، گلایه ای، دوست داشتنی...و غرق شدنی در مسیر هر روزه.

مردمان سرزمینم به عادت هایی ساییده و فرسوده اسیر شده اند. کسی نیست بی دلیل لبخندی بزند...گاهی بغضی کند از سر دردی کوچک...گلایه ای کند از سر مهر...یا دوست بدارد از سر بی نیازی.

مردمان از دست رفته من، لبخند می زنند به حساب باز شدن راهی...بغض می کنند به نمایش مظلومیتی...گلایه می کنند از سر توقعی...دوست می دارند از سر منطقی...مردمان بیچاره من...مردمان فراموش شده من...دلم می گیرد برای زندگی از یاد رفته تان...دلم می گیرد.

کش می دهم زمان را...اگر نمی توانم انتظار بکشم...فقط می توانم دوستت داشته باشم،بگذارمت و بگذرم...

کسی دست زندگی مرا بگیرد...

برای روزهای خالی، باید بتوان زندگی کرد...

تنها. با کلمات...چرا که هیچ چیز جز کلمات جاودانه نیست...هیچ چیز جز کلمات همیشه در کنار دل مان نمی ماند. بفهم...این را برای روزهای خالی بفهم...